Waar rook is, is makreel

Gerookte makreel. Naast dat het nostalgische gevoelens bij mij oproept is het ook nog eens gigantisch lekker. Vind ik dan. Het vet onder die mooie zilveren huid zorgt voor een mega zachte structuur. De vis smelt bij een eerste aanraking echt bijna op je tong zo zacht is het. En dan die smaak. Wauw, erg fijn.

“…speciale momenten die ik fijn heb opgeborgen ergens in een kluisje in mijn gedachten.

Yes. Ik ben een liefhebber. Dat merk je wel. Vroeger bracht mijn vader in het weekend vaak een hele gerookte makreel thuis. Die aten we dan op vers wit brood met een dikke laag boter. Als ik er nu over nadenk waren dat best speciale momenten die ik fijn heb opgeborgen ergens in een kluisje in mijn gedachten. Wat ik helaas ook in dat kluisje heb bewaard is de herinnering aan al die graten. Dat was soms wel een beetje jammer.

Dit weekend bedacht ik mij om eens zelf makreel te gaan roken. En aangezien ik die gedachten aan al die graten bijna niet kon verdragen kocht ik een makreelfilet. Met mijn liefde voor whisky in het achterhoofd wist ik dat er van oude Jack Daniels whiskyvaten houtsnippers te verkrijgen zijn die je kunt gebruiken in een rookoven. Ik bouwde zelf een rookoventje in elkaar met een grote stoofpan, aluminiumfolie, de houtsnippers en een rooster waar ik de makreelfilets op legde.

“Er ontvouwde zich een paddestoelwolk met de proportie van een atoomtest.

Ik zette de pan op een klein vuurtje, sloot hem af met het zware gietijzeren deksel en wachtte vervolgens geduldig af. Na een uur of twee besloot ik de deksel te openen. Er ontvouwde zich een paddestoelwolk met de proportie van een atoomtest. Gelukkig had ik mijn afzuiger op vol vermogen aan staan waardoor die rook snel was verdwenen. Wat overbleef waren twee perfect gerookte lappen makreelfilet.

Dit alles vraagt om wit brood met een dikke laag boter.

Kaas!!

Soms heb je dat. Van die openbaringen die eigenlijk geheel voor de hand lagen. Zo had ik er vorige week één. Ik reed in mijn auto, op weg naar huis na een lange uitputtende dag werken.  Vaak zet ik Spotify aan in de auto en zet ik een random playlist op standje gehoorbeschadiging.  Zo dus ook vorige week. Ik zweefde over de weg en droomde lichtelijk weg in de wereld van m’n muziek. Heerlijk.

Maar goed, die openbaring dus. Die kwam eigenlijk toen ik geheel onverwacht Sevn Alias uit mijn speakers hoorde komen. Ik was compleet vergeten dat ik hem ergens in mijn ‘Urban anthems’ playlist had staan. De beste man heeft het over Gass… Oftewel gas geven op de linkerbaan van de snelweg. Een beetje tof doen in je te dure bolide. Die dingen. Geniale tekst.. Het werkte wel, want ik reed op de linkerbaan. Zo hard als ik kon  mocht.

Ik hoorde steeds ‘KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ … Maar hoezo hoorde ik dat? En toen bedacht ik mij dat het moest komen omdat ik eigenlijk een ongelooflijke liefhebber van kaas ben. De openbaring was daar.

KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ …

Man, wat houd ik toch van kaas. Behalve Gorgonzola dan, die sla ik steevast over.