Een kind kan de wraps doen

Wraps. Je hebt grote, kleine, gele, groene en rode. Je hebt ze van karton (niet echt natuurlijk, zo smaken ze alleen). En, je hebt Libanese. Wat zijn díe fijn. Je kunt ze ook nog eens gewoon in de supermarkt kopen en ze zijn lekker zacht. Het lijkt wel alsof ze uit meerdere laagjes bestaan zo luchtig zijn ze.

“Toen ik thuis kwam pakte ik alles snel uit en smeerde ik de hummus over de gehele wrap…”

Nou liep ik gisteren in de supermarkt en zag ik ze liggen. Twee seconden later lagen ze al in mijn winkelmandje en bedacht ik mij wat ik ermee zou doen. Het werd een wrap met… *tromgeroffel*  …hummus (ik ging voor de versie met tijm en gekarameliseerde ui), pittige falafel en gemengde sla. Meer heb je eigenlijk niet nodig.

En toen? Nou toen ik thuis kwam pakte ik alles snel uit en smeerde ik de hummus over de gehele wrap, legde er een handje gemengde sla + de inmiddels geroosterde pittige falafel op. Even oprollen. Stokje in steken zodat die dicht bleef zitten. Mooie foto van maken. Opeten. Klaar.

Een kind kan de wraps doen.

Alles in de soep

Eén ding in ’t leven van een hobby kok is zeker. Want als alles in de soep valt kun je het gelukkig altijd nog pureren. Heerlijk. Niets is lekkerder dan een flink gepureerd soepje de dag na een wilde nacht de beest uit te hebben gehangen.

“Ik had voor de verandering mijn Mikeéénpuntnul pak weer eens aangetrokken…

Goed. Het was dus weer eens weekend. En er waren feestjes. Ik had voor de verandering mijn Mikeéénpuntnul pak weer eens aangetrokken en de drankjes gingen er in als zoete koek. Zoete koek met veel alcohol wel te verstaan. Nee, ik praat het niet goed. Maar het was wel weer erg gezellig. Zo gezellig dat ik de volgende dag met een punthoofd rondliep en een gigantische behoefte had aan zout eten. Veel zout eten. Wat slecht. Menig feestbeest zou de volgende dag de lokale snackbar leegplunderen, of pizza’s bestellen, of kapsalons eten. Maar zo ver liet ik het gelukkig niet komen.

Ik had toevallig nog wat champignons en een runderbouillonblokje liggen. Dat bracht mij op het idee champignonsoep te maken. Ik moest toch nog even wat frisse lucht halen dus besloot ik in mijn zondagsoutfit én punthoofd richting supermarkt te gaan. Daar kocht ik nog een bakje kastanjechampignons, oesterzwammen, zoete uien, bosui en kruimige aardappelen. De redding was nabij.

“Ik deed de staafmixer erin en mixte alsof ik die vage DJ was uit de tent van de vorige avond.

Thuis aangekomen zette ik een pan op het aanrecht. Ik goot er wat olijfolie in, gooide alle paddestoelen en één fijngesneden zoete ui erbij en bakte het geheel een paar minuten. Oh man, die lucht alleen al.. Vervolgens goot ik er kokend water bij. Het bouillonblokje en twee aardappelen deed ik er ook in en ik liet het geheel een minuut of 10 rustig koken. Toen werd ik ongeduldig. Ik deed de staafmixer erin en mixte alsof ik die vage DJ was uit de tent van de vorige avond.

Met die beukende beats in het geheugen bedacht ik me dat ik nog wel wat extra pit kon gebruiken. In mijn rijke voorraad aan spicy hot sauces koos ik voor het flesje ‘Smokey BBQ chipotle Tabasco’ die ik ooit samen met talloze piri piri varianten op een markt in Portugal had gekocht. Ik had hem zelfs nog niet eens geopend. Nou, dit leek mij wel het uitgelezen moment voor een pittige kennismaking.

De soep was klaar. Ik schepte het in een bord, deed mijn best de halve fles chipotle Tabasco er in te deponeren en sprenkelde er wat gesneden bosui overheen. Mijn herstel kon beginnen. Langzaam kwamen de flarden aan dubieuze gebeurtenissen van de vorige avond weer in mijn gedachten terug terwijl ik een hap van mijn overheerlijk warm gepureerde champignonsoep at. Een dikke glimlach verscheen op mijn gezicht. Het was weer een topweekend.

 

Brood op de plank

Ik heb een zwak voor oldschool ambachtswerk. Mensen die vanuit hun passie één ambacht uitvoeren en dat net zo lang doen totdat hun skill geperfectioneerd is tot het hoogst haalbare. Als dit ambacht op de één of andere manier ook nog met eten of drinken te maken heeft ben ik verkocht.

Wellicht dat ik daardoor een zwak heb voor dingen als speciale kaasjes, single malt whisky, port, espresso, kimchi, door Roemeense oma’s gehaakte tafelkleedjes…

“Je moet echt uit het juiste hout gesneden zijn wil je dit volhouden…

Gekkigheid. Wat denk je zelf. Die tafelkleedjes kunnen mij gestolen worden. Maar het idee dat je één ding doet. En dan iedere dag dat ding blijft doen. Dat je dat blijft volhouden terwijl je bij jezelf denkt waar je in hemelsnaam mee bezig bent. En dan nog doorgaat. Valt. Opstaat. Verbetert. Perfectioneert. Dat idee, daar heb ik heel veel respect voor. Want je moet echt uit het juiste hout gesneden zijn wil je dit volhouden tot het echt voldoet aan de kwaliteit die het verdient.

“Ook in de broodplanken business gaat natuurlijk niet altijd alles over rozen.

Over uit het juiste hout gesneden zijn gesproken… Ik kwam laatst via Instagram in contact met Dennis van Broodt by Toussaint. Hij maakt eikenhouten broodplankjes. Gewoon, met zijn twee rechterhanden. Ik was eigenlijk meteen verkocht. Ze stralen kwaliteit, ambacht en een bepaalde ruwheid uit die mij wel aanstond. Nou, anderhalve week later had ik mijn eigen ronde #miketweepuntnul Broodt by Toussaint broodplank in huis. Man wat ben ik er blij mee.

Trouwens, ook in de broodplanken business gaat natuurlijk niet altijd alles over rozen. Ook daar moet gewoon brood op de plank komen. Letterlijk. Dus mocht je toevallig nog een opvallend vette broodplank nodig hebben, denk dan even aan Dennis en support zijn ambacht.

Spontaan aan de race

Ok, ik beken. Ik ben een liefhebber van de Formule 1. Al sinds de tijd van Ayrton Senna volg ik de sport op de voet. Talloze hoogte en dieptepunten heb ik live mogen aanschouwen. Al dan niet met wat snacks op schoot zit ik al jaren aandachtig te kijken naar het spektakel van gierende banden, pitspoezen, bizarre crashes en het leeg spuiten van extreem grote flessen champagne.

Zo dus ook vandaag. Daar zat ik dan, met mijn kom erwtensoep op schoot. De verwachting was dat Max Verstappen nou eindelijk weer eens het podium ging halen. Waarbij ik zelf sterk het idee had dat er nog meer in zat. En toen het ook nog eens ging regenen daar boven het circuit wist ik het zeker: Max wint ‘m.

“Ik slikte snel mijn veel te warme hap soep door en zag iets wat ik niet wilde zien…

Terwijl ik voorzichtig een eerste hap van mijn erwtensoep nam gingen de lampen uit en scheurden de bolides richting de eerste bocht. Max was goed weg en reed vanaf zijn tweede startplaats meteen richting de koppositie. De bocht kwam in zicht. Oh nee, een gekke Fin had een nog betere start en wilde Max voorbij. Oh oh, ik slikte snel mijn veel te warme hap soep door en zag iets wat ik niet wilde zien. Max werd gesandwicht door die Fin en de Duitser voor hem. BAM. Er af. Alle drie. Kapot. Over en uit.

Weg spanning. Gelukkig had ik nog nauwelijks iets van mijn erwtensoep gegeten, want anders was ik er spontaan van aan de race gegaan. Verstandig legde ik mijn soepkom even opzij, telde tot tien, zag tot mijn opluchting Max hoofdschuddend ongedeerd uitstappen en schakelde mijn tv even uit.

En die erwtensoep? Die liet ik, net als ik zelf, eerst even afkoelen.

Hier graat iets mis…

Ik heb een ding. Een heel raar iets. En ok, het is leuk om te weten dat je iets ‘speciaals’ hebt wat anderen niet hebben. Maar laat het dan ook echt iets leuks zijn… Nou, dat is bij mij niet echt het geval. Het is vooral dubieus.

“Alsof ik een graten en botjes magneet in mij heb zitten…

Dit is het geval: Ik heb altijd en overal in bijna iedere filet die ik eet een botje of graatje zitten. Zo gek. Ik heb dit al van kleins af aan. Alsof ik een graten en botjes magneet in mij heb zitten.  Het rare is ook, dat als we met z’n allen van dezelfde gefileerde vis eten ik de persoon ben met die ene graat. Ik ben mij er inmiddels wel van bewust dat het mij hoogstwaarschijnlijk altijd wel overkomt als we iets van filet eten, dus houd ik daar ook rekening mee en eet ik automatisch wat voorzichtiger. Vroeger prikte er regelmatig een dikke graat in mijn gehemelte, of stikte ik bijna in dat ene stukje bot wat de slager vergeten was uit mijn kipfilet te halen. Nu ben ik dat leed gelukkig wel voor.

Mijn moeder zegt altijd als ik weer eens een graat in mij fishstick heb zitten: “Nou, die is eruit. Nu weet ik in ieder geval zeker dat ik hem niet heb.” Zucht… Dit alles beperkt zich soms niet alleen tot graatjes en botjes. Er was zelfs een keer dat ik een eierschaal in de homemade eiersalade van mijn moeder in mijn mond ontdekte. Hard geknars in mijn mond bleek een stuk eierschaal te zijn. Fuck..  “Ah, daar is ‘tie..!” zei mijn moeder dan lachend. Bizar.

“Het is geen gave, het is niet leuk, ik kan er geen geld mee verdienen, niets…

Ik kan hier eigenlijk ook helemaal niets mee. Het is geen gave, het is niet leuk, ik kan er geen geld mee verdienen, niets van dat alles. Het enige wat het is, is dat het opmerkelijk irritant is. Ok, en grappig voor mijn naaste omgeving. Dat dan weer wel.

Ik kwam op dit verhaal omdat ik vandaag mijn lunch voorzag van zelf gemaakte gerookte makreel salade. Met, inderdaad, die enkele graat die er nog tussen zat in mijn laatste hap eten.

De bonen tosti van Geoff

Witte bonen in tomatensaus. Ach man, die combinatie is goud. Ik kan dit met recht wel een dikke vette guilty pleasure noemen. En op de één of andere manier hebben die verrekte witte bonen in tomatensaus mij altijd aangetrokken. Wellicht dat ik daarom ook zo gek ben op een English breakfast. Over guilty pleasures gesproken…

“Op de één of andere manier hebben die verrekte witte bonen in tomatensaus mij altijd aangetrokken…

Eigenlijk ben ik ook nog best kieskeurig over de soort witte bonen in tomatensaus. Van alle merken die het in hun assortiment hebben staat er voor mij echt één dik bovenaan mijn guilty pleasure lijstje: Dat blik van Heinz. Misschien is het de merknaam (Heinz, ik bedoel: wauw…), misschien is het ’t label op het blik (zo mooi vintage blauw met een dik zwart/wit logo), of misschien is het toch gewoon de smaak. Want die tomatensaus is een beetje zoetig van smaak. En dat in combinatie met die vezelige witte bonen maken het voor mij een heel lekker geheel.

Afgelopen week werd ik toevallig door een collega geattendeerd op onderstaande commercial. Heinz Australia had namelijk de liefste, leukste, schattigste commercial in járen gemaakt. En het ging ook nog eens over hun blikjes witte bonen in tomatensaus. Prachtig. De commercial is een soort van ode aan Pixar’s Up. Je weet wel, die film over die eenzame uitvinder die met zijn huisje vastgebonden aan een hoop ballonnen voor de liefde de wereld over vliegt. In deze commercial is Geoff de uitvinder. Hij is werkzaam op de ontwikkelafdeling van Heinz en ontwikkelt het blikje met de perfecte hoeveelheid witte bonen in tomatensaus voor zijn liefje (van de spaghetti afdeling), en later voor hun hele gezinnetje. Zo zoet.

“Het enige wat ik nog miste waren een gebakken spiegeleitje, wat uitgebakken bacon en een worstje…

Dit alles zorgde wel voor aardige honger aan mijn kant. Want de baked beans sandwich die Geoff zo perfect probeert te maken moést ik natuurlijk ook even proeven… Het was ook nog soort van healthy wat ik at, want ik gebruikte volkoren boterhammen en geen boter voor deze bonen tosti. En die witte bonen zitten ook nog eens vol vezels. Nou, het enige wat ik nog miste waren een gebakken spiegeleitje, wat uitgebakken bacon en een worstje. Ok. Niet zo healthy. Maar wel heerlijk.

Kaas!!

Soms heb je dat. Van die openbaringen die eigenlijk geheel voor de hand lagen. Zo had ik er vorige week één. Ik reed in mijn auto, op weg naar huis na een lange uitputtende dag werken.  Vaak zet ik Spotify aan in de auto en zet ik een random playlist op standje gehoorbeschadiging.  Zo dus ook vorige week. Ik zweefde over de weg en droomde lichtelijk weg in de wereld van m’n muziek. Heerlijk.

Maar goed, die openbaring dus. Die kwam eigenlijk toen ik geheel onverwacht Sevn Alias uit mijn speakers hoorde komen. Ik was compleet vergeten dat ik hem ergens in mijn ‘Urban anthems’ playlist had staan. De beste man heeft het over Gass… Oftewel gas geven op de linkerbaan van de snelweg. Een beetje tof doen in je te dure bolide. Die dingen. Geniale tekst.. Het werkte wel, want ik reed op de linkerbaan. Zo hard als ik kon  mocht.

Ik hoorde steeds ‘KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ … Maar hoezo hoorde ik dat? En toen bedacht ik mij dat het moest komen omdat ik eigenlijk een ongelooflijke liefhebber van kaas ben. De openbaring was daar.

KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ …

Man, wat houd ik toch van kaas. Behalve Gorgonzola dan, die sla ik steevast over.

 

Wat een oppapper

Vroeger was ik niet zo van de pap. Ik kon al geen pap meer zeggen voordat ik één hap had genomen. Die modus.  Maar sinds ik bedacht havermout een paar minuten te koken in kokoswater ben ik verslaafd. De kokoswater geeft het een zacht zoete smaak, en dat eet lekker weg.

Je kunt echt van alles aan je havermoutpap toevoegen. Bovenstaande versie is met schijfjes verse ananas, een rijpe vijg, kokosrasp, mango, geroosterd amandelschaafsel en een handje raw cacaonibs.

Met recht een goed begin van iedere dag.