Een oldschool Kerst classic, maar dan anders

De standaard kerstgerechten, je kent ze wel. Boontjes omwikkeld in ham, gebakken aardappeltjes, huzarensalade, kalkoen… Om er maar een paar te noemen. Eigenlijk is het woord ‘standaard’ niet echt op zijn plaats. Want als je dit met Kerst jaar in jaar uit opdient zijn het stiekem eigenlijk best wel klassiekers te noemen.

Mij is door COOP gevraagd één van deze zogenaamde Kerst klassiekers net even anders op te dienen. En ja, wat kies je dan? Ik ben gegaan voor haricot verts omrolt in ham, gebakken aardappelen en gebakken zalmfilet. Maar dan net even anders. Door de zalm en de ham te combineren, de aardappelen niet te bakken maar te roosteren in de oven en wat extra zeesmaken op m’n bord toe te voegen denk ik dat ik er een eigen draai aan heb kunnen geven.

IMG_0512.JPG

De ingrediënten
450 gram Haricot verts
50 gram Roomboter
2 teentjes Knoflook
2 theelepels Gedroogde tijm
500 gram krieltjes met schil
Een flinke scheut sesamolie
3 pakken gerookte zalmfilet
1 pakje vissaus
2 theelepels gerookte paprikapoeder
Citroenrasp van 1 citroen
2 takjes bosui
1 bakje zeekraal
3 theelepels sesamzaad

Het menu
Haricot Verts, gekookt in tijm en knoflook. Gerold in gerookte zalmfilet en overgoten met een frisse vissaus met citroenrasp en bosui. Krieltjes met schil en al geroosterd in de oven. Zeekraal met knoflook en sesamzaad gewokt in sesamolie.

“Voeg de krieltjes en de zeekraal toe. En klaar is je vernieuwde Kerst klassieker.”

En nu nog maken
Verwarm de oven voor op 200 graden. Snijd de krieltjes doormidden, de schil mag er aan blijven. Leg de aardappelen met de snijkant naar boven op een met bakpapier beklede bakplaat en besprenkel met olijfolie en kruid met peper, zout en gerookt paprikapoeder. Bak 30 tot 45 minuten in de oven, afhankelijk van de grootte van de aardappels. Snijd de punten van de haricots verts. Pers de knoflook uit. Zet een grote pan op middelhoog vuur en smelt hierin de boter. Voeg de haricots verts toe en bak eventjes mee. Schenk er 50 ml water bij, breng zachtjes aan de kook en voeg dan de knoflook en de gedroogde tijm toe. Laat ongeveer 3 minuten op zacht vuur doorgaren, totdat het water is verdampt en de haricots verts beetgaar zijn. Breng op smaak met peper en zout. Maak de vissaus zoals vermeld op de verpakking. Rasp er een beetje citroenschil overheen en voeg wat gesneden bosui toe. Snijd de gerookte zalmfilet in plakken. Leg er een aantal haricot verts op en rol het geheel tot een lekker pakketje. Leg twee pakketjes op ieder bord en giet de vissaus er netjes overheen. Voeg de krieltjes en de zeekraal toe. En klaar is je vernieuwde Kerst klassieker.

Zelf doen
Ga zelf ook eens lekker aan de slag met het restylen van een oldschool kerstgerecht. Mocht je niet weten welke, verwijs ik je door naar coop.nl/kerstklassieker. Want als je jouw kerstgerecht met een twist fotografeert en op je insta knalt met #coopkerstklassieker maak je ook nog eens kans op een vette KitchenAid pan. En wie wil dat nou niet… Je kunt tot de 28ste van december meedoen. Doe je best!

Veel succes met het koken van jouw Kerstdiner.
Eet smakelijk en alvast een fijne Kerst!

De Elvis

De peanutbutter banana sandwich van Elvis Presley. Oftewel: Twee dikke boterhammen met pindakaas, banaan én knapperig gebakken bacon. Geroosterd op een tosti-ijzer. Kortweg: De Elvis.

Toen Elvis nog een klein vetkuifje had zat de Verenigde Staten in een enorme depressie. Mensen moesten daarom eten wat er voor handen was. En zo ontstonden er noodgedwongen nieuwe gerechten. Een niet al te voor de hand liggende combo van brood, banaan, bacon en pindakaas werd ineens een veel gegeten sandwich.

Het broodje stond op een gegeven moment overal in Memphis, waar Elvis woonde, op de menukaart. De jonge Elvis Presley was vrijwel direct een groot fan van deze zoet/hartige smaaksensatie.

De beroemde schudder van heupen en damesharten bestelde zijn peanutbutter banana sandwiches in het Arcade Restaurant. Hij zat dan ergens achterin, lekker dichtbij de nooduitgang, zodat hij z’n fans (met broodje in de hand) makkelijk kon ontvluchten als het hem te veel werd.

Tot op de dag van vandaag schijnt dat plekje achterin het Arcade restaurant één van de meest gereserveerde plekjes in een restaurant ever te zijn. En hé, wie wilt er nou niet een dagje in de huid van Elvis kruipen en genieten van ‘zijn’ broodje?

De hysterische fans moet je er dan alleen even bij bedenken.

Hele feta eiersalade

Je hebt eiersalade. En je hebt feta eiersalade. En vet lekker, dat is het zeker.

Wat heb je nodig?

  • 2 eieren
  • 50 gram (Dodoni 48+) feta
  • 2 eetlepels magere yoghurt
  • 2 theelepels mayonaise
  • Kerriepoeder
  • Knoflookpoeder
  • Chilipoeder
  • Griekse kruiden
  • Gedroogde peterselie
  • Peper

Hoe maak je het?

Kook de eieren totdat de dooier bijna geheel gestold is. Pel ze en prak ze samen met de feta fijn. Roer er de mayonaise en de yoghurt doorheen totdat alles een egaal geheel is geworden. Doe er naar eigen smaak de kruiden en poedertjes bij en garneer het geheel met de peterselie nadat je de feta-eiersalade op een boterham hebt gesmeerd. Nou, dat was ‘m.Oh, trouwens: mocht je het nog iets zoeter willen hebben zou je er eventueel ook nog wat ketchup doorheen kunnen roeren. Zouter zou ik het in ieder geval niet maken aangezien de feta zelf al redelijk zout is.Nou, geniet er lekker van. Op een verse volkoren boterham met zo’n heerlijk knapperig korstje, een stel crackers of een beschuitje. Wat jij wilt.

Hoe dan ook: met een beetje feta wordt je eiersalade eggstra lekker.

India Café, wauw.

Mooie dingen. Een absoluut hoogtepunt deze week was mijn ontmoeting met Veera. Nee, het gaat hier niet om een oogverblindend mooie bosnimf, maar om een lieve ondernemende man uit India genaamd Veera Raghavan. Hoe en wat? Nou, het zit zo.

Ik klapte de Thuisbezorgd app open en vond een Indiaas restaurantje, genaamd India Café, met een lunchkaart. Nou, perfect.

Een aantal dagen geleden kwam ik na een heftig uitgelopen bespreking ver na de lunch op kantoor aan. Ik had geen eten van huis meegenomen, en ik had ook niet de tijd om eens uitgebreid langs de supermarkt te lopen. Maar honger had ik als een beer. Er zat maar één ding op: Ik liet wat eten bezorgen.

Ik klapte de Thuisbezorgd app open en vond een Indiaas restaurantje, genaamd India Café, met een lunchkaart. Nou, perfect. Ik zag talloze gerechten staan waarvan ik echt geen flauw idee had wat het allemaal was. Dus ik besloot geheel random een aantal dingen te bestellen. Doe gek. 20 minuten later kwam er een klein Indiaas mannetje ons kantoor binnen lopen. Hij liep naar mijn collega toe en vroeg in het Engels of ik ergens te vinden was. Mijn collega dacht dat het een klant was die een afspraak met mij had. Maar toen hij vervolgens de tas met eten aan mij overhandigde schoot ze in de lach. ‘Ohhh.. is die lieve man jouw lunchbezorger?’ Zei ze gierend. Hilarisch..

Hoe dan ook, ik kon niet wachten om alles wat er in die tas zat in mijn mond te schuiven. Nou, ik kan je vertellen, het was fantastisch! Het waren smaken die mij deden denken aan mijn bezoekjes aan London. Daar waar ik de Indiase keuken eens goed had uitgetest. Bij iedere hap droomde ik weg naar die fijne Engelse mini-vakanties. Ik baalde echt dat ik er geen foto’s van had gemaakt, zodat ik alles met jullie kon delen. Maar goed. Ik ging weer aan het werk.

“Hij vond het zo leuk dat hij mij vervolgens uitnodigde om met hem in de keuken mee te kijken hoe al die lekkere dingen werden bereid.

Een uurtje later keek ik toevallig op mijn telefoon. Ik zag dat ik twee oproepen had gemist. Ik belde terug en het bleek Veera te zijn, de man van India Café. Hij had mij gebeld voordat hij bij mijn kantoor aankwam omdat ‘ie het niet kon vinden. Nu ik hem toch aan de telefoon had vertelde ik hem dat ik het echt gigantisch lekker vond. Voldaan hing ik op.

Toch zat mij s’-avonds iets niet helemaal lekker. Het waren de ontbrekende foto’s. Fuck it, ik appte hem gewoon nogmaals dat ik het heerlijk vond. We raakten aan de praat en ik vertelde hem van mijn miketweepuntnul blog, instagram account en mijn manier van gezonder leven. En dat ik hem bij een volgende bestelling eens goed ging aanprijzen en wél foto ging maken. Hij vond het zo leuk dat hij mij vervolgens uitnodigde om met hem in de keuken mee te kijken hoe al die lekkere dingen werden bereid.

Nou, twee dagen later stond ik naast zijn net zo lieve vrouw te kijken hoe ze voor mij een heerlijke maaltijd klaarmaakte. Ondertussen vertelde Veera dat hij een aantal jaar geleden uit India was overkomen om te studeren. Na zijn studie aan Nyenrode hebben hij en zijn vrouw diverse zaakjes opgezet. En India Café is hun nieuwste aanwinst. Hij vertelde over de vraag naar authentieke Indiase gerechten en dat hij vond dat zijn vrouw zo lekker kon koken. Dus voor hem was het simpel. Ze moesten die smaken en geuren over Amsterdam verspreiden. India Café was een feit.

Ik liep de deur uit met een dik gevulde tas vol heerlijk eten. En wauw, wat waren die mensen aardig. Compleet gelukkig ging ik mijn kantoor maar weer eens opzoeken.

Iemand met zo’n verhaal gun je echt de hele wereld. Vandaar dat ik dit nu opschrijf en hoop dat veel mensen het lezen. Want breng die lieve Veera en zijn vrouw eens een bezoekje in Amsterdam Noord, aan de Johan van Hasseltweg nummertje 68. Of bestel eens iets lekkers via de Thuisbezorgd app. India Café is de naam. En Veera is de eigenaar. Fooi geven mag altijd.

Doe niet zo woordgrappig

Een gerecht bedenken naar aanleiding van een woordgrap. Vandaag was het zover. Ik zat namelijk al een tijdje te broeden op een gezondere variant van de kapsalon. Het liefst zonder vlees en met vis of iets uit de zee. En hoe dan ook, met veel groenten. Dus wat had ik bedacht? Daar komt ‘ie…:

De krabsalon.

Ta daa. Ok. De woordgrap is daar. Maar dan nu het gerecht zelf nog in elkaar zetten. Ik snelde naar de supermarkt en rende als een bezetene naar de versafdeling. Een bedje van jonge bladspinazie leek mij wel wat. Daarop een in stukjes gesneden half rijpe avocado erop? Goed plan! Zeewier salade past daar ook perfect bij, dus dat schafte ik ook aan. Aangezien het een kapsalon variant moest worden besloot ik wel om er patat in te doen. Ik koos voor ‘Opa’s ovenfriet’. Dat zijn dikke frieten met schil. Heerlijk.

Mijn krabsalon was bijna compleet. Er was alleen één essentieel ingrediënt nog niet in mijn winkelmandje aanwezig. Krab. Aangezien bijna geen enkele supermarkt krab verkoopt koos ik voor het product wat er het meest bij in de buurt komt: Surimi. Surimi is heerlijk zoet en past qua structuur perfect bij de zeewiersalade en avocado. Man, dat wordt smullen.

“Van woordgrapje naar gerecht. En ook nog eens heel lekker. Het moet niet gekker woorden.

Om alles een beetje meer kleur te geven kocht ik ook nog wat rode kool kiemen. En als dressing vond ik een paar druppels vissaus en zoute sojasaus wel geschikt. Er overheen gestrooide sesamzaadjes maken het krabsalon feestje compleet.

Et voilà. Het kan dus echt. Van woordgrapje naar gerecht. En ook nog eens heel lekker. Het moet niet gekker woorden.

Ehm, ja. Dat was een woordgrap. Sorry.

Waar rook is, is makreel

Gerookte makreel. Naast dat het nostalgische gevoelens bij mij oproept is het ook nog eens gigantisch lekker. Vind ik dan. Het vet onder die mooie zilveren huid zorgt voor een mega zachte structuur. De vis smelt bij een eerste aanraking echt bijna op je tong zo zacht is het. En dan die smaak. Wauw, erg fijn.

“…speciale momenten die ik fijn heb opgeborgen ergens in een kluisje in mijn gedachten.

Yes. Ik ben een liefhebber. Dat merk je wel. Vroeger bracht mijn vader in het weekend vaak een hele gerookte makreel thuis. Die aten we dan op vers wit brood met een dikke laag boter. Als ik er nu over nadenk waren dat best speciale momenten die ik fijn heb opgeborgen ergens in een kluisje in mijn gedachten. Wat ik helaas ook in dat kluisje heb bewaard is de herinnering aan al die graten. Dat was soms wel een beetje jammer.

Dit weekend bedacht ik mij om eens zelf makreel te gaan roken. En aangezien ik die gedachten aan al die graten bijna niet kon verdragen kocht ik een makreelfilet. Met mijn liefde voor whisky in het achterhoofd wist ik dat er van oude Jack Daniels whiskyvaten houtsnippers te verkrijgen zijn die je kunt gebruiken in een rookoven. Ik bouwde zelf een rookoventje in elkaar met een grote stoofpan, aluminiumfolie, de houtsnippers en een rooster waar ik de makreelfilets op legde.

“Er ontvouwde zich een paddestoelwolk met de proportie van een atoomtest.

Ik zette de pan op een klein vuurtje, sloot hem af met het zware gietijzeren deksel en wachtte vervolgens geduldig af. Na een uur of twee besloot ik de deksel te openen. Er ontvouwde zich een paddestoelwolk met de proportie van een atoomtest. Gelukkig had ik mijn afzuiger op vol vermogen aan staan waardoor die rook snel was verdwenen. Wat overbleef waren twee perfect gerookte lappen makreelfilet.

Dit alles vraagt om wit brood met een dikke laag boter.

Een kind kan de wraps doen

Wraps. Je hebt grote, kleine, gele, groene en rode. Je hebt ze van karton (niet echt natuurlijk, zo smaken ze alleen). En, je hebt Libanese. Wat zijn díe fijn. Je kunt ze ook nog eens gewoon in de supermarkt kopen en ze zijn lekker zacht. Het lijkt wel alsof ze uit meerdere laagjes bestaan zo luchtig zijn ze.

“Toen ik thuis kwam pakte ik alles snel uit en smeerde ik de hummus over de gehele wrap…”

Nou liep ik gisteren in de supermarkt en zag ik ze liggen. Twee seconden later lagen ze al in mijn winkelmandje en bedacht ik mij wat ik ermee zou doen. Het werd een wrap met… *tromgeroffel*  …hummus (ik ging voor de versie met tijm en gekarameliseerde ui), pittige falafel en gemengde sla. Meer heb je eigenlijk niet nodig.

En toen? Nou toen ik thuis kwam pakte ik alles snel uit en smeerde ik de hummus over de gehele wrap, legde er een handje gemengde sla + de inmiddels geroosterde pittige falafel op. Even oprollen. Stokje in steken zodat die dicht bleef zitten. Mooie foto van maken. Opeten. Klaar.

Een kind kan de wraps doen.

Brood op de plank

Ik heb een zwak voor oldschool ambachtswerk. Mensen die vanuit hun passie één ambacht uitvoeren en dat net zo lang doen totdat hun skill geperfectioneerd is tot het hoogst haalbare. Als dit ambacht op de één of andere manier ook nog met eten of drinken te maken heeft ben ik verkocht.

Wellicht dat ik daardoor een zwak heb voor dingen als speciale kaasjes, single malt whisky, port, espresso, kimchi, door Roemeense oma’s gehaakte tafelkleedjes…

“Je moet echt uit het juiste hout gesneden zijn wil je dit volhouden…

Gekkigheid. Wat denk je zelf. Die tafelkleedjes kunnen mij gestolen worden. Maar het idee dat je één ding doet. En dan iedere dag dat ding blijft doen. Dat je dat blijft volhouden terwijl je bij jezelf denkt waar je in hemelsnaam mee bezig bent. En dan nog doorgaat. Valt. Opstaat. Verbetert. Perfectioneert. Dat idee, daar heb ik heel veel respect voor. Want je moet echt uit het juiste hout gesneden zijn wil je dit volhouden tot het echt voldoet aan de kwaliteit die het verdient.

“Ook in de broodplanken business gaat natuurlijk niet altijd alles over rozen.

Over uit het juiste hout gesneden zijn gesproken… Ik kwam laatst via Instagram in contact met Dennis van Broodt by Toussaint. Hij maakt eikenhouten broodplankjes. Gewoon, met zijn twee rechterhanden. Ik was eigenlijk meteen verkocht. Ze stralen kwaliteit, ambacht en een bepaalde ruwheid uit die mij wel aanstond. Nou, anderhalve week later had ik mijn eigen ronde #miketweepuntnul Broodt by Toussaint broodplank in huis. Man wat ben ik er blij mee.

Trouwens, ook in de broodplanken business gaat natuurlijk niet altijd alles over rozen. Ook daar moet gewoon brood op de plank komen. Letterlijk. Dus mocht je toevallig nog een opvallend vette broodplank nodig hebben, denk dan even aan Dennis en support zijn ambacht.

Spontaan aan de race

Ok, ik beken. Ik ben een liefhebber van de Formule 1. Al sinds de tijd van Ayrton Senna volg ik de sport op de voet. Talloze hoogte en dieptepunten heb ik live mogen aanschouwen. Al dan niet met wat snacks op schoot zit ik al jaren aandachtig te kijken naar het spektakel van gierende banden, pitspoezen, bizarre crashes en het leeg spuiten van extreem grote flessen champagne.

Zo dus ook vandaag. Daar zat ik dan, met mijn kom erwtensoep op schoot. De verwachting was dat Max Verstappen nou eindelijk weer eens het podium ging halen. Waarbij ik zelf sterk het idee had dat er nog meer in zat. En toen het ook nog eens ging regenen daar boven het circuit wist ik het zeker: Max wint ‘m.

“Ik slikte snel mijn veel te warme hap soep door en zag iets wat ik niet wilde zien…

Terwijl ik voorzichtig een eerste hap van mijn erwtensoep nam gingen de lampen uit en scheurden de bolides richting de eerste bocht. Max was goed weg en reed vanaf zijn tweede startplaats meteen richting de koppositie. De bocht kwam in zicht. Oh nee, een gekke Fin had een nog betere start en wilde Max voorbij. Oh oh, ik slikte snel mijn veel te warme hap soep door en zag iets wat ik niet wilde zien. Max werd gesandwicht door die Fin en de Duitser voor hem. BAM. Er af. Alle drie. Kapot. Over en uit.

Weg spanning. Gelukkig had ik nog nauwelijks iets van mijn erwtensoep gegeten, want anders was ik er spontaan van aan de race gegaan. Verstandig legde ik mijn soepkom even opzij, telde tot tien, zag tot mijn opluchting Max hoofdschuddend ongedeerd uitstappen en schakelde mijn tv even uit.

En die erwtensoep? Die liet ik, net als ik zelf, eerst even afkoelen.