Nooit in mineur bij de traiteur

Traiteur. Bij het woord alleen al loopt mij het water in de mond. Zoals eerder genoemd heb ik echt een zwak voor mensen die hun droom achterna gaan. Vaarwel zeggen tegen hun oude saaie baan en gaan voor een droom, hun passie. Je moet het maar durven. Traiteur worden doe je zeer waarschijnlijk vooral uit passie, en wellicht met de droom een eigen zaak te hebben. Ik kan mij goed voorstellen dat je als vakantieganger jaren lang hebt genoten van alles wat goddelijk lekker was in een land als Frankrijk of Italië, en daarna besloot deze dingen ook echt te delen met de mensen thuis.

“Hoe lekker ik het ook allemaal vind, iedere dag aan de speciale ham en kaas is niet goed voor mijn adonis lichaam.

Je stopt vervolgens al je spaarcenten in je weg naar traiteurschap. Je huurt een pandje ergens in de stad, je gaat een beetje verbouwen, importeert je lekkernijen, leert jezelf wat kook skills aan en bent klaar voor de verkoop. Hoppa, je bent traiteur. En dan nu de klanten nog.

Mond op mond reclame is bij zo’n speciaalzaak echt essentieel. Want met mij als klant ben je er nog lang niet. Hoe lekker ik het ook allemaal vind, iedere dag aan de speciale ham en kaas is niet goed voor mijn adonis lichaam. Ok, en ook niet voor mijn portemonnee. Daarbij is reclame maken in alle kranten en dagbladen  ook niet heel goedkoop als je ook nog al die andere lasten hebt.

“Eén blik op de vitrine was genoeg. Ik was verkocht.

Mond op mond reclame, dat is exact wat ik nu ga doen. Want ik liep zojuist de kapperszaak uit waar ik mezelf een verse coupe had laten aanmeten. En toen liep ik langs een Italiaanse traiteur, genaamd Di Niente. Heel gek, want ik loop daar dus wel vaker langs. Maar al die keren dat ik daar voorbij liep viel die zaak mij niet op. Een gemiste kans, zo bleek toen ik naar binnen liep. Eén blik op de vitrine was genoeg. Ik was verkocht. Talloze Italiaanse hammen en kazen lagen naast vers verwerkte olijven, sardines en gegrilde groenten.

Oh man, dit wil je. Ik vroeg de vriendelijke man achter de toonbank wat hij mij zou aanraden. Waarop hij besloot een bordje vol van al het lekkers uit de vitrine samen te stellen. Perfect. Ik kocht er vervolgens uit nieuwsgierigheid nog een fijne Chianti bij. Mijn besluit staat vast: Ik ga hier echt vaker heen. Al is het alleen maar omdat ik dan weer kan wegdromen naar het Italië van de man achter de toonbank.

De bonen tosti van Geoff

Witte bonen in tomatensaus. Ach man, die combinatie is goud. Ik kan dit met recht wel een dikke vette guilty pleasure noemen. En op de één of andere manier hebben die verrekte witte bonen in tomatensaus mij altijd aangetrokken. Wellicht dat ik daarom ook zo gek ben op een English breakfast. Over guilty pleasures gesproken…

“Op de één of andere manier hebben die verrekte witte bonen in tomatensaus mij altijd aangetrokken…

Eigenlijk ben ik ook nog best kieskeurig over de soort witte bonen in tomatensaus. Van alle merken die het in hun assortiment hebben staat er voor mij echt één dik bovenaan mijn guilty pleasure lijstje: Dat blik van Heinz. Misschien is het de merknaam (Heinz, ik bedoel: wauw…), misschien is het ’t label op het blik (zo mooi vintage blauw met een dik zwart/wit logo), of misschien is het toch gewoon de smaak. Want die tomatensaus is een beetje zoetig van smaak. En dat in combinatie met die vezelige witte bonen maken het voor mij een heel lekker geheel.

Afgelopen week werd ik toevallig door een collega geattendeerd op onderstaande commercial. Heinz Australia had namelijk de liefste, leukste, schattigste commercial in járen gemaakt. En het ging ook nog eens over hun blikjes witte bonen in tomatensaus. Prachtig. De commercial is een soort van ode aan Pixar’s Up. Je weet wel, die film over die eenzame uitvinder die met zijn huisje vastgebonden aan een hoop ballonnen voor de liefde de wereld over vliegt. In deze commercial is Geoff de uitvinder. Hij is werkzaam op de ontwikkelafdeling van Heinz en ontwikkelt het blikje met de perfecte hoeveelheid witte bonen in tomatensaus voor zijn liefje (van de spaghetti afdeling), en later voor hun hele gezinnetje. Zo zoet.

“Het enige wat ik nog miste waren een gebakken spiegeleitje, wat uitgebakken bacon en een worstje…

Dit alles zorgde wel voor aardige honger aan mijn kant. Want de baked beans sandwich die Geoff zo perfect probeert te maken moést ik natuurlijk ook even proeven… Het was ook nog soort van healthy wat ik at, want ik gebruikte volkoren boterhammen en geen boter voor deze bonen tosti. En die witte bonen zitten ook nog eens vol vezels. Nou, het enige wat ik nog miste waren een gebakken spiegeleitje, wat uitgebakken bacon en een worstje. Ok. Niet zo healthy. Maar wel heerlijk.

Kaas!!

Soms heb je dat. Van die openbaringen die eigenlijk geheel voor de hand lagen. Zo had ik er vorige week één. Ik reed in mijn auto, op weg naar huis na een lange uitputtende dag werken.  Vaak zet ik Spotify aan in de auto en zet ik een random playlist op standje gehoorbeschadiging.  Zo dus ook vorige week. Ik zweefde over de weg en droomde lichtelijk weg in de wereld van m’n muziek. Heerlijk.

Maar goed, die openbaring dus. Die kwam eigenlijk toen ik geheel onverwacht Sevn Alias uit mijn speakers hoorde komen. Ik was compleet vergeten dat ik hem ergens in mijn ‘Urban anthems’ playlist had staan. De beste man heeft het over Gass… Oftewel gas geven op de linkerbaan van de snelweg. Een beetje tof doen in je te dure bolide. Die dingen. Geniale tekst.. Het werkte wel, want ik reed op de linkerbaan. Zo hard als ik kon  mocht.

Ik hoorde steeds ‘KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ … Maar hoezo hoorde ik dat? En toen bedacht ik mij dat het moest komen omdat ik eigenlijk een ongelooflijke liefhebber van kaas ben. De openbaring was daar.

KAAS!’ ‘pull-up pull-up, KAAS!’ … ‘Linkerbaan, KAAS!’ …

Man, wat houd ik toch van kaas. Behalve Gorgonzola dan, die sla ik steevast over.