Something fishy

Mijn liefde voor vis is groot.  En ik denk ook te weten waardoor dat komt. Vroeger, toen ik nog een klein Michaeltje was, namen mijn ouders mij wel eens mee naar de Nieuwe Waterweg in Hoek van Holland. Dé plek om alle grote zeeschepen voorbij te zien komen die vanuit de Noordzee richting de Rotterdamse haven varen. Daar zaten we dan met onze verrekijkers op de speciaal aangelegde parkeerplaats in ons kleine autootje net zo lang te wachten totdat er weer een groot zeemonster voorbij kwam varen. Om de tijd te doden haalde mijn vader dan tussendoor vers gebakken lekkerbekjes of wat broodjes haring bij het visstandje wat daar stond. Dat waren nog eens tijden.

“Nee niet omdat ik die geur daar zo lekker vind ruiken. Maar gewoon, omdat ik persé een visje moet scoren…

Aangezien ik al mijn hele leven redelijk in de buurt van Scheveningen woon ben ik daar ook met enige regelmaat te vinden. En als ik daar ben ga ik negen van de tien keer toch even langs de visafslag. Nee niet omdat ik die geur daar zo lekker vind ruiken. Maar gewoon, omdat ik persé een visje moet scoren. Ook bij de visboer heb ik een abonnement. Iedere keer probeer ik daar weer iets anders uit. Nou ja, meestal dan.

Want er is één  klein detail: Het is zo verrekte duur! My God. Iedere dag een ander visje eten kost een vermogen. Niet te doen. Vandaar dat ik het nog echt zie als een traktatie. Het blijft wel meteen een speciale aangelegenheid. Die één a twee keer per week dat ik vis eet geniet ik er extra veel van. Ik denk dan ook altijd even terug aan vroeger. Want ik zal nooit vergeten waar het allemaal begon. Daar in ons autootje aan de Nieuwe Waterweg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *